TMOK’ta Üslub-u Sade, Yeni Bir Dönem

Ankara Üniversitesi Gazetecilik bölümüne başladığımız ilk günlerde, bizi Türkçe derslerinde karşılayan bir isim vardı: Emin Özdemir.
Ben de o öğrencilerden biriydim.
Ve açık söylemek gerekirse, onun dersleri sadece bir “ders” değildi.
Bir bakış açısıydı.
En çok üzerinde durduğu konulardan biri ise şuydu: Üslup.
Yani sadece ne söylediğiniz değil, nasıl söylediğiniz…
Oradan Falih Rıfkı Atay’a uzanırdık.
Ve o meşhur ayrım: Üslub-u sade, üslub-u müzeyyen, üslub-u âli…
Basit gibi görünür.
Ama aslında her biri bir karakter meselesidir.
Sade: “Ben senden vazgeçemem.”
Müzeyyen: “Gül bülbülsüz, bülbül nağmesiz olur, gönlüm sensiz olamaz…”
Âli: “Zemin çâk, âsuman çakçâk olsa, tufan içinde tekne-i Nuh belirip onu bırak da sen yalnız gel dense, gitmem…”

Şimdi bu çerçeveyi alın, getirin bugüne…
Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’ta yeni bir dönem başladı.
Prof. Dr. Veli Ozan Çakır başkan seçildi.
Ve ilk konuşma…
Eksikleri vardı.
Düzeltilecek yanları da.
Ama bir şeyi çok netti: Samimiydi.
Mükemmel cümleler kurma çabasında değildi.
İçinde yaşadığı duygusal yoğunluğu gizleme ihtiyacı da hissetmedi.
İşte tam bu yüzden bu konuşmayı
Muallim Naci’nin “üslub-u sade” anlayışına koyuyorum.
Yani: “Süslemeden, dolandırmadan, olduğu gibi…”
“Ben buradayım” diyen bir dil.
Ve belki de daha önemlisi: “Olduğum gibiyim” diyebilen bir yaklaşım.
Ve şimdi asıl mesele şu: Sade olmak bir tercih midir, yoksa bir iddia mı?
Çünkü sade üslup kolay değildir.
Gösteriş yoktur.
Saklanacak alan yoktur.
Kelimelerin arkasına gizlenemezsiniz.
Ne iseniz, o görünür.
Bu yüzden sade üslup, aynı zamanda bir cesaret işidir.
Bugün Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi’ta başlayan bu yeni dönemin en dikkat çekici tarafı tam da bu: Bir “üslup tercihi”.
Ama bu tercih tek başına yeterli mi?
Değil.
Çünkü sade olmak; basit olmak değildir.
Sade üslup; arka planda güçlü bir akıl,
iyi bir organizasyon
ve sağlam bir ekip gerektirir.
Aksi halde sadelik, çok hızlı bir şekilde sıradanlığa dönüşür.
Artık beklenti şu:
Bu samimi başlangıç,
kurumsal bir güce dönüşebilecek mi?
Sadelik, yönetim becerisiyle desteklenebilecek mi?
Duygu, organizasyonla dengelenebilecek mi?
Çünkü daha önce de söyledim:
TMOK Başkanı bir orkestra şefi olmalı.
Ve iyi bir şef…
Bazen en sade notayla en güçlü etkiyi yaratandır.