Geçmiş Zaman Olur ki… (1)

Bizim dönemimizde abi dediğimiz bilgili, tecrübeli bize desteğini esirgemeyen çok kıymetli abilerimiz vardı…

Örneğin atletizm yapan ve branşında isim yapan birçok sporcu Nejat Abi’den bilgi, belge, yardım almıştır…

Nejat Kök atletizm aşığı idi. Atletizm geçmişine baktığımda eğitimi ve Dünya Atletizmi’ndeki kariyeri ile belki de yeri doldurulamayacak kalitede bir arşivci olarak hatırlıyorum.

1977’de Milli Takım ile Finlandiya’ya gittiğimizde kafile başkanımızdı.

Hiç unutmam, şehir şehir geziyor; müsabakalara katılıyorduk… Birkaç yarışmada yüksek atlamada yarıştım. Bir başka şehre, Turku’ya geldiğimizde, organizasyon komitesinin bir yetkilisi eşliğinde otele yerleşiyorduk…

Nejat Bey bana,”Ekrem, burada yüksek atlama müsabakası yokmuş. Dolayısıyla senin otele yerleşmende sorun var… Müsabık olmayana otel yemek yok…” dedi.

Dedim ki,”Başkanım öyleyse beni uzun atlamaya yazın.”

Bir an durdu…Çünkü atlet arkadaşlardan biri de şöyle katılmıştı konuşmaya; “Burası uluslararası bir müsabaka sonra rezil olmayalım…”

Nejat Kök’e “Yaz başkanım derecesi 7.60 yaz. Ben zaten bu dereceyi atlarım…”

“Bak yazıyorum” dedi…  “Şüpheniz olmasın, yazın” dedim…

Otele aldılar, 600 marka da harçlık verdiler…

Neyse müsabakaya başladık… Tahtaya yaklaşma koşumun hızıma göre ayarı belli değil… Kaç adımda geleceğim. Sıçrama ayağımı basma tahtasına nasıl denk getireceğim… Çünkü ilk defa uzun atlayacağım… Akademide antrenman kabilinden birkaç adımdan atlıyordum, ancak hiç yarışmamıştım… Müsabaka şartlarında kontrol edilebilir en yüksek hızda koşmaya göre bir adım sayısı ve mesafe ayarım yoktu…

Isınma atlayışlarında Nejat Kök’ün de yardımıyla üstünkörü bir ayar yaptım… Ama içim hiç rahat değil… Kendime dedim ki, “İlk atlayışta Allah ne verdiyse atla, basma tahtasına olan uzaklığa, yakınlığa göre diğer atlayışlarını ayarlarsın…”

Sıra bana geldi…

Bir atladım, pir atladım: 7.26 mt.

Ne şans! Bu arada bir yağmur başladı… Yerler şap şap… Kimse derece yapamıyor…

Nejat Kök, heyecanla geldi ve dedi ki, “hemen uzun atlamaya başlıyorsun… Yüksek atlamayı bırakıyorsun. Sen 8 metrenin üzerinde atlarsın… Ve büyük şampiyonalarda yüksek atlamadan daha başarılı olursun…”

O gün yağmurdan dolayı kimse 7.26 dan daha iyi atlayamadı…

O gün hakemin heyecanla işaret ederek ve ısrarla konuşarak bastığım yeri göstermesini unutamıyorum… Gösterdiği ve bastığım yer iki karış, yaklaşık 40 cm uzaktı basma tahtasına… Çok geriden zıplayarak atlamışım meğer…  Yani 7.66 mt…

“Sözümü tuttum başkanım” dedim Nejat abiye… Sen hemen uzun atlamaya başla diye tekrarladı…

Ama onun sözünü tutamadım… Uzun atlamaya başlayamadım… Halbuki çok haklıydı… Şimdi keşke diyorum…Ve öngörüsü yüksek abimize tekrar rahmet diliyorum…

Bu vesileyle yeri gelmişken atletizme emeği geçen başka spor aşıklarını da anmak gerekiyor…

Atletizm sevdalılarından biri de GSGM yardımcılarından Orhan Kadigil’dir…

1972’de Edirne’deki bir uzun atlama ve yüksek atlama yarışından sonra kendisine benden söz eden Münir Yaraş‘tır…

Münir Yaraş’ın sözünü ikilemeyen ve hemen devreye girip, beni Edirne’den Ankara’ya daha uygun bir spor ortamına transfer etmişti Orhan Kadigil…  Daha sonra irtibatı da kesmedi…

Sık sık arayıp sorar, başarılarımdan dolayı tebrik ederdi…

Sayın Yaraş böyle yetenekleri iyi gözlemleyen ve destek olan, birçok sporcunun başarısında payı olan bir abimizdi… (Bu arada Yaraş son yıllarda uzun süre federasyonda görev yaptı…)

Aynı şekilde Balıkesir İl Spor Müdürü Celal Olgaç’ı da atletizm sevdalılarında biri olarak anmak gerekir…

Balıkesir antrenmanlarında kuma atlarken, ricam üzerine alel acele minder yaptırmıştı… Onun sayesinde ideal tekniği, mindere düşülen sırt üstü geçiş ve sırt üstü mindere düşüş tekniğini uygulamaya başlayabilmiştim…

Sonra Ankara’ya Spor İl Müdürü olduğunda da desteği devam etti…

Ankara’da çalışırken bir başka abimiz de rahmetli yüksek atlayıcı Çetin Şahiner’i de anmalıyım. Müsabaka seyahatlerini, yarışmalarını öyle esprili anlatırdı ki, bizi katıla katıla güldürür, moral aşılar, rakip psikolojilerini ve bizim yarışa nasıl hazır olmamız gerektiğini esprili bir üslupla öğütlerdi…

Dekatlon ve yüksek atlamada iyi dereceler yapan Nurullah Candan abimiz de rekorunu kıracağımı bile bile bana antrenman ve müsabaka metodları konusunda bizzat uygulamalı göstererek destek olmuştu… (1974)

Bir gün İtalya Avezzano’da milli müsabaka için bulunuyorduk… (1977)

Nurullah Candan; yarış öncesi, “sahanın sentetik pistini henüz dökmemişler …  Asfalt adale tonusunu bozabilir, kötü atlarsın, gel masaj yapayım” demiş ve beni yarışmaya, ayakkabı çivisinin formatı dahil tavsiyeleri ile o hazırlamıştı…

Gerçekten o gün 2.27 metre yüksek derecesi olan ABD’li atleti geçip birinci olmuştum…

Nurullah Abi, kendine özgüveni yüksek olan bir rol modelimizdi…

Bu arada belirteyim, o dönemde milli takımla beraber masör götürmek henüz bir alışkanlık olarak yer etmemişti…

Nurullah Candan, ısınma, motivasyon, müsabaka şartlarında hava durumuna göre hazırlık vs. hep öğütleriyle yardımcı olurdu…

Çok mütevazı idi. Kendi rekorunu kırmama yardım etti diyebilirim.

Nejat Abi gibi birçok başarılı sporcunun derecelerinde emeği bulunan Nurullah Abi’nin de yeri doldurulamaz…

(devam edecek)

Ekrem ÖZDAMAR

ozdamarekrem@gmail.com

Milli Sporculuk: Atletizmde Türkiye Rekortmeni, ISF 2. Balkan Şampiyonu, Avrupa 2., Dünya Oyunları 1., İslam Oyunları 1. Uluslararası kürsüler…

Öğretmen Lisesi, Spor Akademisi Mezunu. GSGM Uzman Antrenör, GSGM İl Spor Müdürü Yardımcısı,

Gazetecilik: TV Yapımcı, Yönetmen (61 adet Türkü Filmi, Magazin

Programları, Spor Programları, Haber, Drama Filmleri, Kurtuluşun İlk Kurşunları gibi belgeseller…