Sporun Gizli Kahramanları ve Konya’da Açan Çiçekler

Ülkemizde sporun gelişimini konuşurken, sahadaki terden çok masadaki emeği es geçeriz çoğu zaman. Oysa bir sporcuyu kürsüye taşıyan, sadece kas gücü değil, yöneticisinin ona açtığı yoldur. Disk atarken öğrendiğim ilk kural şuydu: Sen sadece atışa odaklan, gerisini antrenörüne bırak.

Mustafa Sılay’ı Milli Takım kampında, yüzünden hiç eksik etmediği o içten gülümsemesiyle tanımıştım.  Yıllar sonra o güler yüzlü Konyalı genç, hepimizin hayatına dokunan çok değerli bir yönetici oldu. 

Bir gün, takımımla Konya’daki o çok önemli müsabakaya gitmek üzere yola çıkmıştık. 

Ancak şehre vardığımızda, otellerin Umre yoğunluğu nedeniyle tamamen dolu olduğunu öğrendik. Sokakta kalma ihtimalimiz belirince, aklıma hemen o güvenilir liman, Mustafa Sılay geldi. 

Kapısını çaldığımda, “Her yer dolu ama sizi ortada bırakmam” diyerek telefona sarıldı. Uzun çabalardan sonra bize bir yer buldu: Hayvan Sağlığı Bakım Merkezi’nin yatılı erkek öğrenci yurdu. Fakat benim takımım, pırıl pırıl, gencecik kız sporculardan oluşuyordu. 

Mustafa’nın, “Bana inanın, hiç mahcup olmayacağız” sözüne güvendim ve kızları yerleştirdik. O gece erkek öğrenciler eşyalarını toplayıp bizim kızlara yerlerini verdiler, bize bir misafir değil, kıymetli birer ev sahibi gibi hissettirdiler. 

Sabah uyandığımızda, yatakhanenin sadece bir bina değil, kocaman bir yürek olduğunu gördük. Bizim kızlar, o vefanın karşılığında odaları pırıl pırıl temizlediler, yatakları ilk günkü gibi düzelttiler. Hatta bahçeye çıkıp sarı, mavi, rengarenk çiçekler topladılar. 

Her yatağın üzerine, o öğrencilere birer teşekkür niyetine o taze çiçekleri bıraktılar. Şehrin öbür ucundaki o yurttan çıkarken, hepimizin gözlerinde umut ve büyük bir şükran vardı. Müsabakalar boyunca o kızlar, sadece madalya için değil, o samimiyet için de yarıştılar. Ve turnuvayı büyük bir başarıyla tamamladık. Ayrılmadan önce Mustafa’nın yanına gidip ona teşekkür ettiğimizde, mutluluğu her şeye bedeldi. 

O gün anladım ki, imkansızlıklar sadece iyi insanların cesaretiyle aşılabilir. Spor sadece koşmak, atmak veya zıplamak değildir; spor, en başta insan kazanmaktır. Zorluklar karşısında “yapamayız” demek yerine, çözüm üreten o güzel insanlara çok şey borçluyuz.

Mustafa Sılay ve onun gibi isimsiz kahramanlar, Türk sporunun asıl mimarlarıdır.  Onların anısı önünde, saygıyla eğiliyorum. Hepsinin mekânı cennet olsun, bıraktıkları o güzel miras asla unutulmasın. 

Çiçeklerle bezenmiş yataklar, vefanın ve centilmenliğin en güzel sembolü olarak kalacak. İyi insanlar oldukça, bu sahalarda umut hiçbir zaman tükenmeyecek.

Vefa, bir sporcunun boynuna asabileceği en değerli ve en ağır madalyadır. Bir sonraki yazımda ise, o umutların bizi sınırların dışına nasıl taşıdığını konuşacağız.

Nursel GÜLAY

nurselgulay@gmail.com

1945’te İzmir’de doğdu. Okul spor yurtlarında başladığı atletizme; milli sporcu, uluslararası hakem, hakem hocası, il temsilcisi, kulüp yöneticisi, federasyon üyesi olarak hizmet etti.

Spor muhabirliği ile başlayan meslek yaşantısında hep sporla iç içe görevlerde bulundu. İzmir Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüğü ve Ege Üniversitesi Beden Eğitimi Spor Yüksek Okulu’nda memur olarak, İzmir AAK, Yu-Pi ve Çimentaş Kulüplerinde ise yönetici olarak çalıştı. İzmir Masters Derneği, Naili Moran Atletizm Vakfı, Bornova Kültür Sanat Spor Vakfı, İstanbul Atletizm Vakfı gibi kurumlarda çeşitli görevler alan Gülay, Türkiye Futbol Adamları Derneği tarafından ‘İnsanlar Yaşarken de Anılmalıdır’ organizasyonunda “Spora Hizmet Ödülü” ile taltif edildi. Gülay, Halen, TMOK ve Türkiye Atletizm Vakfi üyesi olarak Türk Sporuna katkısını sürdürmeye çabalıyor.