Kadınlar Bir Gün Değil, Her Gün Kutlanmalı

Geçtiğimiz günlerde 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nü kutladık.
Ama ben hep şöyle düşünmüşümdür; kadınlar bir günle değil, hayatın içindeki her günleriyle kutlanmalı. Hele ki dünyanın bazı yerlerinde hâlâ yok sayılan, sesi duyulmayan kadınlar varken… Bu günün anlamı onlar için çok daha büyük.

Ben kendimi şanslı sayıyorum. 1945 yılında, o zamanlar hâlâ “Gavur İzmir” diye anılan Karşıyaka’da doğdum. Cumhuriyet’in açtığı yolda büyüdüm. Sporla tanıştım, atlet oldum, millî formayı giydim. Sonra yıllar içinde hem resmî hem özel görevlerde bulundum. Hayatımın büyük bir kısmı sporun içinde geçti.

Bir dönem, lisanslı sporcularımı Türk Spor Ajansı’nda tanıtmaya başladım. Hevesle, istekle yaptım bunu. Ama zamanla fark ettim ki bazı gençler bu görünürlükten hoşlanmıyor. Herkesin yolu, tercihi farklı. Ben de bir noktada durmayı bildim. Çünkü bazen geri çekilmek de hayatın bir parçası.

Bugün ise kendi hikâyemden çok, başka bir kadının hikâyesini anlatmak istiyorum. Çünkü bazı insanlar vardır; yaptıkları iş sessizdir ama etkisi çok büyüktür.

Zeynep Karabağlı

Onu öğrencilik yıllarından beri tanırım. İzmir’de olmamızın da etkisiyle yollarımız sık sık kesişti. Aynı alanın insanıydık ama onu her zaman farklı kılan bir şey vardı.

Onu en çok, okuldan okula koşarken, arkasında bir sürü çocukla görürdüm. Sanki bir öğretmenden çok bir yol açıcıydı. O çocuklar sadece spor yapmıyordu; disiplin öğreniyor, cesaret kazanıyor, hayata karışmayı öğreniyordu.

Belki de İzmir’de okullar arası yarışmalara en çok öğrenci getiren beden eğitimi öğretmeniydi. Bu bir tesadüf değildi. Bu, emeğin, inancın ve sevginin sonucuydu.

Bir dönem temsilci olduğum yıllarda müdürüme şunu söylemiştim: “Bu beden eğitimi öğretmenleri bu çocukları buraya taşıyor, bizim altyapımızı kuruyor. Çoğu öğrencinin hakemlik lisansı bile var. İzin verirseniz, hakem onayı alırken birkaç kişi fazla alalım. Bu öğretmenleri de listeye dahil edelim. Kendi imkânlarıyla buraya gelen bu insanlara küçük de olsa bir katkımız olsun.”

Çünkü ben hep şuna inandım: Bir ülkenin spor altyapısını sporcular kadar öğretmenler kurar.

Bu yazımda Dünya Kadınlar Günü sebebiyle, özellikle beden eğitimi öğretmenlerini anmak istedim. Ve bu hikâyeye Zeynep Karabağlı ile başlamak istedim.

İki çocuk annesi bir kadın…
Yıllarca koşturmuş, mücadele etmiş, sayısız öğrencinin hayatına dokunmuş bir öğretmen…

Nasıl başardı?
Hangi zorluklardan geçti?
En çok neyle mücadele etti?
Okul yıllarında en zorlandığı alan neydi?

İşte şimdi bunları ondan dinlemek istiyorum ve sözü Zeynep Karabağlı’ya bırakıyorum:

“1969 yılında Alsancak Gazi İlkokulu’nda yarış yaparken bir öğrenciyle çarpışıp ön dişlerimi kaybettim. Günlerce ağzımı açmadan geçirdiğim günlerden sonra okulda atletizm seçmeleri yapıldı. Ben seçmelerde ön sıralarda yer almıştım. Çok sevinçliydim ama lastik pabuçlarım yoktu.

Anneme bana lastik pabuç alması için yalvarıyordum. O da beni geçiştiriyordu. Gittim fiyatını sordum; 5 liraydı. 2,5 liram vardı. Ayakkabıcıya ‘2,5 şimdi versem, kalanını sonra getirsem olur mu?’ dedim. Yarısını borç alarak pabuçlarımı aldım.

O ayakkabıları giydiğimde sanki büyük bir güç kazandığımı bugün bile hatırlıyorum. Alsancak sokaklarında koşmaya başladım. Ertesi gün yarış vardı. Çok heyecanlıydım.

Tarihi binanın demir kepenkleri açıktı. Koşarken başımı çarptım ve hastanelik oldum. Kafam ve bacaklarım sarılıydı. Hastaneden döndüğümde ayakkabılarıma bakıyor, ertesi günkü yarışı düşünüyordum.

Sabah erkenden kalkıp okula gittim. Annem uyuyordu. Okulun kapısında öğretmenim beni görünce ‘Böyle yarışamazsın, eve dön’ dedi. Ağlaya ağlaya eve döndüğümü hatırlıyorum.

Sonra bir iki yıl böyle geçti. Ortaokula başladım. Sürekli oyunlara, yarışlara devam ettim. Beden eğitimi öğretmenim Neşet İlgin beni yönlendirdi. Onun etkisinden hiç çıkmadım.

1970’li yıllarda Macar antrenör Zoltan Tenke bizi Atatürk Stadı’na çağırdı. Ailemi ikna etmek kolay olmadı ama sonunda başardım. O günden sonra antrenmanlarımı hiç aksatmadım.

Yıllar geçti. Evlenmeden önce spor hayatım çok yoğundu. Sonra erken yaşta evlendim, iki çocuk annesi oldum. Ama içimdeki spor sevgisi hiç bitmedi.

Liseyi dışarıdan bitirdim, ardından üniversiteyi kazandım. 29 yaşında üniversite öğrencisiydim. 1988’de başladığım eğitimi 1992’de tamamladım ve öğretmenliğe başladım.

O günden sonra yüzlerce, binlerce öğrenciyle çalıştım. Türkiye şampiyonları yetiştirdik, millî sporcular çıkardık. Avrupa ve dünya dereceleri elde eden öğrencilerim oldu.

Ben bir öğretmen, bir anne ve bir antrenör olarak; vazgeçmemeyi, mücadeleyi ve spor sevgisini aktarmaya çalıştım.

2024 yılında, 65 yaşımda emekli olurken herkes biliyordu ki; içimdeki spor sevgisi asla bitmeyecek.”

Nursel GÜLAY

nurselgulay@gmail.com

1945’te İzmir’de doğdu. Okul spor yurtlarında başladığı atletizme; milli sporcu, uluslararası hakem, hakem hocası, il temsilcisi, kulüp yöneticisi, federasyon üyesi olarak hizmet etti.

Spor muhabirliği ile başlayan meslek yaşantısında hep sporla iç içe görevlerde bulundu. İzmir Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüğü ve Ege Üniversitesi Beden Eğitimi Spor Yüksek Okulu’nda memur olarak, İzmir AAK, Yu-Pi ve Çimentaş Kulüplerinde ise yönetici olarak çalıştı. İzmir Masters Derneği, Naili Moran Atletizm Vakfı, Bornova Kültür Sanat Spor Vakfı, İstanbul Atletizm Vakfı gibi kurumlarda çeşitli görevler alan Gülay, Türkiye Futbol Adamları Derneği tarafından ‘İnsanlar Yaşarken de Anılmalıdır’ organizasyonunda “Spora Hizmet Ödülü” ile taltif edildi. Gülay, Halen, TMOK ve Türkiye Atletizm Vakfi üyesi olarak Türk Sporuna katkısını sürdürmeye çabalıyor.