Hayvanlara centilmen davranmak!

Yanınızda bir çocuk olmadan hayvanat bahçesine giderseniz insanlar size şaşkın gözlerle bakarlar. İdeali yanınızda külahın kenarından akan dondurmasını yalarken elindeki balonu sallayan birkaç çocuk olmasıdır.

Hayvanat bahçesindeki kafeslerin önünde dikilip,  Doğu ülkelerinden getirilmiş küçük pençeli su samurlarına, unuz boyunlu zürafalara, büyük kulaklı fillere veya leopar desenli kertenkelelere uzun uzun bakmak, bir yetişkinin öğleden sonrasını ayırabileceği bir etkinlik olarak görülmez.

Günümüzde gökte güvercin, pencere de serçe, sokakta kedi, havlayan köpek,  yük hayvanı olarak at ve eşek dışında hayvan görmeyen, balığı tezgâhta gören sofrada yiyen çocukların sayısı az değil.

Hayvanlarla ilgili bir şey okumayan, sosyal medyadan öğrendiği tek şey, Diyarbakırlı Reşo’nun maymun fıkrası olan gençlerimiz olsa da toplumsal yaşamda hayvanlara benzemeyen tarafımız yok değil!

Örneğin;

• Trafikte hayvani dürtüleri devreye girmiş saldırgan insanlara rastlayabiliyor, sosyal medya da kurbanlık bir koyun gibi boğazlanan kadın haberlerini izliyoruz.
• Kızgın olduğumuzda zamanlarda Lama gibi tükürebiliyor,  sinirli olduğumuzda bülbül sesiyle rahatlayabiliyoruz.
• Reyhani, keklik veya güvercin gibi kuşların hareketlerinden halk oyunu türetip, düğünlerde keklik gibi sekiyoruz.
• Bilimsel araştırmalarda metabolizması insana en yakın hayvanlardan olduğu için fare, maymun veya tavşanı kobay olarak kullanıyoruz.
• Babamızı aslan, kardeşimizi kuzu, sevdiğimiz kızı ceylana benzetiyoruz.
• Futbol kulüplerimizi aslan, hamsi, kanarya, kartal veya timsah ile sembolize ediyoruz.
• Taraftar gruplarını hamsi, horoz, kaplan veya timsah ile özdeşleştiriyoruz.          

Ayrıca;

• Esnek kalecilere kedi, panter, örümcek, kartal
• Güçlü oyunculara aslan
• Çalışkan ve mücadeleci oyunculara atom karınca,
• İnatçı oyunculara keçi
• Çabuk oyunculara pire
• Süratli oyunculara tavşan
• Kurnaz oyunculara Tilki lakapları takıyoruz. Ancak hayvanlara centilmence davranmıyor, sokak hayvanlarına eziyet ve işkence etmekten vazgeçmiyoruz. Evde oyuncak gibi kedi ve köpek besliyoruz ama köpeğin boynuna ip bağlayıp araba ile koşturuyor, hamile kediyi iple ağaca asıyor, sokak hayvanlarını aç, susuz ve barınaksız bırakıyoruz.

Futbolculara yetenekleri, yapmış oldukları hareketler ya da fiziki yapılarından dolayı lakaplar takmak bizi eğlendirip rahatlatırken oyuncuyu motive ediyor. Bu bağlamda; yiyecek bulma, sığınacak bir yer arama, genlerini sürdürmekten başka amacı olmayan hayvanlarında motive edilmesi gerekiyor.

Hayvanlara karşı anlaşılmaz saldırgan tavırları bir kenara bırakarak; evde bir hayvan beslemek güzel, sokak hayvanlarının ihtiyaçlarını gidermek harika bir duygu, hayvanat bahçesine üye kartı almak iyi bir fikir!

Ne dersiniz?

Doç. Dr. Recep CENGİZ

rcengiz1965@gmail.com

01.06.1965 Diyarbakır doğumlu. Lisans, Yüksek lisans ve Doktora eğitimini: Ankara Gazi Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor A.B.D.’da tamamladı.

Ulusal ve uluslararası bilimsel Kongre ve Sempozyumlarda 84 bildirisi bulunmaktadır.

Ulusal ve uluslararası spor bilimleri dergilerinde 45 yayınlanmış makalesi yer almıştır.

“O Küçe Senin Bu Küçe Benim”, “Kulübümüz Köklü, Camiamız Büyük Allah Kerim”, “Köşeli Yazılar”, “Top Patladı Şimdi Onarma Zamanı”, “İletişim”, “Sporda İletişim”, “Futbolda Yıldırma” ve “Her Sorun Futbola Gol Oluyor” kitaplarını yazdı.

TBMM ve bazı bakanlıklarda çeşitli komisyonlarda görev aldı.

Birçok ödül sahibi, Manisa Celal Bayar Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi Rekreasyon Anabilim Dalı Öğretim Üyesi olan yazar evli ve iki çocuk babası.