Bilirken Susmadım

Bazen düşünüyorum… Bildiği hâlde susan insanların çoğaldığı bir ortamda, konuşmak gerçekten kolay mı? Ben hep şu sözü kendime rehber edinmişimdir: “Bilirken susmak, bilmezken konuşmaktan daha kötüdür.” İşte spor üzerine yazarken de çıkış noktam tam olarak burasıdır.

Yıllardır sporun içinde olan biri olarak gördüğüm eksikleri, yanlışları ya da kaçırılan fırsatları dile getirmeyi bir sorumluluk olarak görüyorum. Ama bunu yaparken tercih ettiğim dil, yıkıcı bir eleştiri dili değildir. Daha çok nasihat eden, yol gösteren, dertleşen bir üslup kullanmayı tercih ederim. Çünkü inanırım ki spor gibi ortak bir değeri konuşurken amaç kimseyi yermek değil, daha iyisini birlikte aramak olmalıdır.
Bu yüzden yazılarımda bir hatayı ya da eksikliği dile getiriyorsam, onu yalnızca göstermekle yetinmem. Mutlaka bir çözüm önerisi de sunarım. Zira çözüm üretmeyen eleştirinin çoğu zaman fayda sağlamadığına inanırım. Benim derdim hata bulmak değil; sporun gelişmesine katkı sağlayacak bir fikir ortaya koyabilmektir.

Elbette bütün bu yaklaşımıma rağmen, söylediklerimi eleştiri olarak yorumlayanlar da olacaktır. Bu da hayatın bir gerçeği. Açıkçası bunu çoğu zaman yöneticilik olgunluğu eksikliği ile açıklıyorum. Çünkü gerçek anlamda yönetici olgunluğuna sahip olanların, yapıcı fikirlerden rahatsız olmak yerine onlardan istifade etmeyi bildiklerini de gördüm.
Bunun en somut örneklerinden birini yıllar önce yaşadım.
2010–2011 yılları arasında Başbakan Müşaviri kadrosunda görev yaparken, aynı zamanda dönemin Spordan Sorumlu Devlet Bakanı Faruk Nafiz Özak’ın danışmanı olarak çalışıyordum. O dönemde Türkiye’nin en güçlü gazetelerinden Habertürk’te zaman zaman yazılar kaleme alıyordum. Yazılarımda, Türk sporunda yapılan birçok başarılı işe değinirken, reformların bazı alanlarda eksik kaldığını düşündüğümü de açıkça ifade ediyordum.
Üstelik bunu bir bakan danışmanı olarak yazıyordum.
Peki sonra ne oluyordu dersiniz?
Sayın Özak beni arar ve çoğu zaman şu cümleyi kurardı: “Beni yine eleştirmişsin… ama haklısın. Teşekkür ederim.”
İşte bana göre yönetici olgunluğu tam da budur. Yapıcı bir görüşten rahatsız olmak yerine onu dinlemek, değerlendirmek ve hatta teşekkür edebilmek…

Köşe yazılarımda sporun farklı alanlarına değinmeye çalışıyorum. Basketboldan futbola, tenisten padele; olimpiyat komitelerinden spor bakanlığı ile federasyon ilişkilerine; Türk sporunun kurumsal yapısından engelli sporuna ; tesis inşa etmekle çiftçilik yani sporcu yetiştirme konularına kadar geniş bir yelpazede yazmaya gayret ediyorum.
Bunun bir nedeni de şu: Yazdığım alanların birçoğunda yıllar içinde görevler yaptım, bazı alanlarda hâlâ görevlerim devam ediyor. Yani sporun bazı meselelerine sadece dışarıdan bakan biri değilim; çoğu zaman hem içinde hem de biraz dışından bakabilen bir konumdayım.
Bir yandan da spor benim için yalnızca bir yazı konusu değil, hayatın içinde yaşayan bir gerçeklik. Oğlum aktif olarak tenis oynuyor ve aynı zamanda milli padel sporcusu. Dolayısıyla spor, bizim evde konuşulan, yaşanan ve emek verilen bir alan.
Belki de bu yüzden yazarken sadece bir spor yazarı olarak değil; sporun içinde bulunmuş, farklı sorumluluklar üstlenmiş ve hâlâ sporun içinde yaşayan biri olarak kalem oynatıyorum.

Yaklaşık yirmi yıla yaklaşan spor yazarlığımda belki de ilk kez bu kadar açık bir dertleşme yazısı kaleme alıyorum.
Evet… Bu bir dertleşme yazısıdır.
Çünkü bazen susmanın kolay, konuşmanın ise zor olduğu dönemler olur. Ama ben hâlâ şuna inanıyorum: Eğer bir konuda bilgi ve tecrübeye sahipseniz, susmak bir tercih değil; konuşmak bir sorumluluktur.
Ve sporun gelişmesi için bazen birilerinin konuşması gerekir.
Çünkü spor bazen sahada değil, susmayan kalemlerde kazanır.