Formayı Değil, Fanatizmi Çıkarın!

Dört yaşında bir çocuk…
Ailesiyle birlikte futbol maçı izlemeye gelmiş. Üzerinde tuttuğu takımın forması var.
Ne rakibe küfrediyor.
Ne birini kışkırtıyor.
Ne de tribünde herhangi bir olay çıkarıyor.
O sadece çocuk.
Gençlerbirliği–Fenerbahçe karşılaşmasında yaşanan olay, bazı insanlar için bir çocuğun masumiyetinin bile forma renginin önüne geçemediğini gösterdi.
Kamuoyuna yansıyan görüntülerde, Gençlerbirliği tribününde ailesiyle maçı izleyen dört yaşındaki Fenerbahçeli çocuğun, üzerindeki forma nedeniyle tepkiyle karşılaştığı görülüyor. Bir polis memuru küçük çocuğu kucağına alarak bulunduğu yerden uzaklaştırıyor. Ardından çocuğun üzerindeki forma çıkarılıyor.
İşte burada futbol adına insanın içini acıtan soru ortaya çıkıyor:
Neden çocuk gitti?
Daha doğrusu:
Neden çocuğun forması çıktı da o formadan rahatsız olan kişi yerinde kaldı?
Dört yaşındaki bir çocuğun üzerindeki Fenerbahçe forması mı tribün için tehlikeydi?
Yoksa asıl tehlike, bir çocuğun forma renginden rahatsız olabilecek kadar fanatikleşmiş bir yetişkin miydi?

Asıl Sorun Bir Kişi Değil, Tepkisiz Çoğunluktu
Bir insan yanlış yapabilir, öfkesine yenilebilir, fanatizmini taraftarlık sanabilir. Fakat o tribündeki diğer insanlar ne yaptı?
Kaç kişi, “Karşındaki daha bir çocuk!” diyebildi?
Kaç kişi yapılan bu ayıba ses çıkarabildi?
Bir çocuğun formasının çıkarılmasını sessizce seyretmek, yalnızca bir olaya tanıklık etmek değildir; yanlışın normalleşmesine izin vermektir.
Kötülük çoğu zaman tek başına güçlü değildir. Çevresindeki sessizlikten cesaret alır.
Bu olayda asıl sorgulanması gereken, tek bir kişinin fanatizminden çok çoğunluğun tepkisizliğidir. Çünkü bir bireyin yanlışı toplumsal sessizlikle normalleşiyorsa artık yalnızca bir kişiyi değil, bir kültürü sorgulamak gerekir.

Polis Çocuğu Korudu; Peki Fanatizmi Kim Durduracak?
Görüntülerdeki en insani an, polis memurunun küçük çocuğu kucağına alıp korumasıydı.
Onu gerginlikten uzaklaştırdı. Ancak geriye kalan sembolik görüntü son derece ağırdı: Çocuk götürüldü, fanatik yerinde kaldı. Hiç kimseye şiddetle ya da hakaretle karşılık vermek doğru değildir. Fakat yanlış karşısında susmak da çözüm olamaz.
Bir toplumu ayakta tutan yalnızca kurallar değildir. İnsanların haksızlık karşısında gösterebildiği ortak ahlaki tepki de toplumsal düzenin parçasıdır. Bazen yapılması gereken tek şey, küfür ve şiddete başvurmadan şu sade cümleyi kurabilmektir: “Bu yaptığın doğru değil.”

Bir Çocuğun Formasına Tahammül Edemeyen Anlayış
Bu olay, yalnızca küçük bir çocuğun yaşadığı talihsiz bir an değil, futbolumuzun içine işleyen tahammülsüzlüğün çarpıcı bir yansımasıdır. Çünkü, bugün dört yaşındaki çocuğu dışlayan anlayış, yarın başka bir gerekçeyle bir başkasını hedef alabilir.
Mesele yalnızca futbol değil, farklı olana saygı duyabilme meselesidir. Çocuklar bizim rakibimiz değildir.
Rakip takımın formasını giyen bir çocuğa tahammülsüz davranmak, kör fanatizmdir. Bu nedenle tribünden çıkarılması gereken, dört yaşındaki bir çocuğun üzerindeki forma değil, bir çocuğun masumiyetine tahammül edemeyen fanatizmdi.

Doç. Dr. Recep CENGİZ

rcengiz1965@gmail.com

01.06.1965 Diyarbakır doğumlu. Lisans, Yüksek lisans ve Doktora eğitimini: Ankara Gazi Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor A.B.D.’da tamamladı.

Ulusal ve uluslararası bilimsel Kongre ve Sempozyumlarda 84 bildirisi bulunmaktadır.

Ulusal ve uluslararası spor bilimleri dergilerinde 45 yayınlanmış makalesi yer almıştır.

“O Küçe Senin Bu Küçe Benim”, “Kulübümüz Köklü, Camiamız Büyük Allah Kerim”, “Köşeli Yazılar”, “Top Patladı Şimdi Onarma Zamanı”, “İletişim”, “Sporda İletişim”, “Futbolda Yıldırma” ve “Her Sorun Futbola Gol Oluyor” kitaplarını yazdı.

TBMM ve bazı bakanlıklarda çeşitli komisyonlarda görev aldı. TMOK Fair Play Komisyonu üyesi.

Birçok ödül sahibi, Manisa Celal Bayar Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi Rekreasyon Anabilim Dalı Öğretim Üyesi olan yazar evli ve iki çocuk babası.